Gdy mama pracuje

Już prawie wcale nie mam czasu na blogowanie i coraz częściej zastanawiam się nad zawieszeniem lub zaprzestaniem pisania. Od kilku dni zbieram się, aby coś tu skrobnąć i zazwyczaj nic z tego mi nie wychodzi. Albo idę spać, albo wybieram telewizję, bo na oglądanie czegokolwiek też mam niewiele czasu. Mówię Wam mam dość tej pracy po 8-10 godzin. Myślałam, że się przyzwyczaję, ale jakoś mi się nie udało. Dominika bez przerwy jest za mną stęskniona. Gdy wracam z pracy, to najpierw zawsze jest na mnie obrażona, że zostawiłam ją na tyle godzin. Potem pada mi w ramiona i już nie chce mnie puścić. Przynosi mi książki do poczytania, lalki do zabawy, zaprasza do oglądania razem bajeczek. A ja mam jeszcze pranie do zrobienia, naczynia do pozmywania w zlewie, mieszkanie do ogarnięcia. Nie wspominając o tym, że jak przychodzę o 18 do domu, to dopiero jem jakiś obiad. O 20 dziecko moje idzie się myć, czytamy na dobrnoc i 21-22 ona śpi. Tyle czasu z nią spędzam. Potem sama idę się umyć i idę do łóżka, bo następnego dnia trzeba wstać o 5:30. I tak od poniedziałku do piątku. W weekend jak jestem w domu chcę jak najwięcej czasu spędzić z córką. Możemy do woli pobawić się, poprzytulać, poleżeć razem i pooglądać bajki. Brakuje mi tego w ciągu tygodnia, jej tak samo. Dla Mariusza mam jeszcze mniej czasu, zazwyczaj jak już Domi śpi możemy pogdać czy obejrzeć razem jakiś film. Nie pamiętam kiedy ostatni raz spotkałam się z jakąś koleżanką czy wyszłam gdzieś poza pracą czy zakupami w sklepie. Ale nie ma co narzekać, ważne, że mam pracę.

Dominika wreszcie w pełni zdrowa, mrozy trochę odpuściły, więc znów można zaliczać spacerki.